WZORZEC FCI

Wzorzec FCI nr 101
BULDOG FRANCUSKI
(Bouledogue Français)

do wzorca

POCHODZENIE: Francja
UŻYTKOWOŚĆ: Pies ozdobny i do towarzystwa
KLASYFIKACJA FCI : Grupa 9-Psy ozdobne i do towarzystwa. Sekcja 1.1: Małe molosowate. Nie podlega próbom pracy
ZARYS HISTORII RASY: Prawdopodobnie, jak wszystkie dogowate i molosy z Epiru i Cesarstwa Rzymskiego, ten krewniak buldoga angielskiego, psów średniowiecznych Alanów i małych odmian francuskich ras dogowatych, znany dziś jako buldog francuski, jest wynikiem rozmaitych krzyżówek, przeprowadzanych przez zapalonych hodowców w robotniczych dzielnicach Paryża około roku 1880. W okresie tym właścicielami buldogów byli tragarze, rzeźnicy i wozacy paryskiego targowiska Les Halles; wkrótce jednak, dzięki swemu niezwykłemu wyglądowi i usposobieniu, rasa zjednała sobie względy arystokratów oraz artystów i stała się niezwykle popularna. Pierwszy klub buldoga francuskiego został założony w Paryżu w 1880 r. Pierwsze rejestracje miały miejsce w roku 1885, zaś wzorzec ustanowiono w roku 1898, tzn. w roku uznania rasy przez francuskie Société Centrale Canine. Pierwszego buldoga francuskiego wystawiono w roku 1887. Wzorzec, zmodyfikowany w latach 1931-1932 i 1948, został ponownie zredagowany w roku 1986 przez H.F. Reanta przy współpracy R. Triqueta (publikacja FCI w 1987 r.), następnie w roku 1994 przez Violette Guillon (publikacja FCI w 1995 r.) i ostatnio w roku 2012 przez komitet Klubu Buldoga Francuskiego
WRAŻENIE OGÓLNE: Typowy mały molos. Pies mocny w swej małej postaci, krótki, krępy, zwarty we wszystkich proporcjach. Szata gładka, nos zadarty, uszy stojące, ogon naturalnie krótki. Pies musi sprawiać wrażenie zwierzęcia aktywnego, inteligentnego, o dobrze rozwiniętej muskulaturze, zwartej budowie i mocnym kośćcu. Żadna cecha nie może zaburzać ogólnej harmonii w budowie i ruchu psa.
WAŻNE PROPORCJE: Długość ciała mierzona od stawu barkowego do końca zadu jest nieznacznie większa niż wysokość w kłębie. Długość kufy stanowi mniej więcej 1/6 całkowitej długości głowy.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT: pies towarzyski, żywy, skory do zabaw, zaborczy.
GŁOWA: Musi być mocna, szeroka i graniasta; skóra na głowie tworzy nieprzesadne, symetryczne fałdy i zmarszczki.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Szeroka, między uszami niemal płaska, czoło wypukłe. Wydatne łuki nadczołowe, przedzielone wyraźną bruzdą biegnącą między oczami. Bruzda nie może rozciągać się na czaszkę. Guz potyliczny słabo rozwinięty.
Stop: Zaznaczony
TWARZOCZASZKA: Głowę buldoga francuskiego charakteryzuje skrócenie części szczękowo-nosowej oraz nieznaczne do umiarkowanego nachylenie grzbietu nosa ku tyłowi, przez co nos jest nieco cofnięty i zadarty.
Nos: Czarny, szeroki, cofnięty; nozdrza szeroko rozwarte i symetryczne, skierowane skośnie ku tyłowi. Zarówno cofnięcie nozdrzy jak i zadarty kształt nosa muszą jednak umożliwiać normalne oddychanie przez nos.
Kufa: Bardzo krótka, szeroka, z koncentrycznymi, symetrycznymi fałdami.
Wargi: Grube, nieco luźne i czarne. Górna warga łączy się z dolną w jej środkowej części, całkowicie zakrywając zęby. Profil górnej wargi jest opadający i zaokrąglony. Język nie może być widoczny jeśli pies nie jest pobudzony.
Szczęki/Uzębienie: Szczęki szerokie i mocne. Żuchwa jest wysunięta przed górna szczękę i wygięta ku górze. Łuk dolnych siekaczy jest zaokrąglony. Szczęka nie może być skrzywiona ani skręcona. Odległość między łukiem górnych i dolnych siekaczy nie jest ściśle określona; istotne jest schodzenie się warg w taki sposób, aby całkowicie zakrywały zęby. Dolne siekacze są wysunięte przed górnymi. Siekacze i kły powinny być właściwie wykształcone. Pożądany jest komplet zębów w zgryzie.
Policzki: Dobrze rozwinięte.
Oczy: Dobrze widoczne, o żywym wyrazie, osadzone nisko, dość daleko od nosa i uszu, ciemne, dość duże, zaokrąglone. Białkówki powinny być całkowicie niewidoczne, kiedy pies patrzy na wprost. Oprawa powiek musi być czarna.
Uszy: Średniej wielkości, szerokie u nasady i zaokrąglone na końcach. Osadzone wysoko na głowie, ale niezbyt blisko siebie, noszone prosto. Otwór słuchowy skierowany ku przodowi. Skóra uszu musi być delikatna i miękka w dotyku.
SZYJA: Krótka, mocna, lekko wygięta, bez łałoku, rozszerza się w kierunku łopatek.
TUŁÓW:
Górna linia: Wznosi się stopniowo, ale nie przesadnie, od kłębu do lędźwi. Tego typu ukształtowanie linii grzbietu, określane jako grzbiet karpiowaty, jest typowe dla rasy.
Grzbiet: Szeroki, muskularny, mocny i stabilny.
Lędźwie: Krótkie, szerokie i wysklepione
Zad: wyraźnie opadający
Klatka piersiowa: Cylindryczna i głęboka (sięgająca nieco poniżej łokcia); określana jako beczkowata, z mocno wysklepionymi żebrami,. Przedpiersie szerokie, widziane z przodu ma kształt kwadratu.
Linia dolna i brzuch: Brzuch podciągnięty lecz nie przesadnie podkasany.
OGON: Naturalnie krótki, idealnie- wystarczająco długi, by zasłonić odbyt, nisko osadzony, raczej prosty, gruby u nasady i zwężający się stopniowo ku końcowi. Dopuszczalny jest ogon skręcony, zawinięty, załamany lub dłuższy, lecz nie sięgający poniżej stawu skokowego. Ogon, nawet w ruchu, nie przekracza linii poziomej grzbietu.
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Wygląd ogólny: Widziane z boku i z przodu – ustawione pionowo i równolegle.
Łopatki: Ustawione mocno ukośnie.
Ramię: krótkie, grube, muskularne, lekko wygięte.
Łokcie: osadzone blisko ciała i ściśle przylegające.
Przedramię: krótkie, proste i muskularne.
Nadgarstki: Mocne i krótkie.
Śródręcze: Krótkie, widziane z boku ustawione nieco skośne.
Łapy: Małe, okrągłe i zwarte, tzw. kocie łapy, odstawione lekko na zewnątrz. Palce
zwarte, pazury krótkie, grube i czarne.
KOŃCZYNY TYLNE:
Wygląd ogólny: Kończyny tylne mocne i muskularne, nieco dłuższe niż przednie, co powoduje uniesienie zadu. Nogi, widziane z boku i z tyłu, ustawione prosto i równolegle.
Uda: Muskularne i mocne.
Stawy skokowe: położone dość nisko, nie nazbyt ukątowane ani przesadnie strome.
Śródstopie: mocne.
Tylne łapy: Okrągłe, zwarte, nie skierowane do środka ani na zewnątrz.
CHÓD/RUCH: Kończyny, widziane zarówno z przodu jak i z boku, poruszają się równolegle w stosunku do płaszczyzny pośrodkowej ciała. Ruch swobodny, mocny i płynny.
SKÓRA: napięta.
SZATA:
WŁOS: Gładki, przylegający, lśniący i miękki, bez podszerstka.
MAŚĆ: jednolicie płowa lub płowa pręgowana, ewentualnie z białymi znaczeniami.
Umaszczenie bez znaczeń, ewentualnie z małą ilością bieli.
Pręgowane: umaszczenie płowe z umiarkowanym poprzecznym ciemnym pręgowaniem, tworzącym „tygrysi” wzór. Mocne pręgowanie szata nie może całkowicie przesłaniać podstawowego płowego umaszczenia. Możliwe występowanie czarnej maski. Dopuszczalne niewielkie białe znaczenia.
Płowe: umaszczenie jednolite, od jasno- do ciemnopłowego, z możliwym rozjaśnieniem spodnich partii ciała. Czarna maska może występować lub nie, jednak preferowane są osobniki z maską. Możliwe jest występowanie niewielkich białych znaczeń.
Umaszczenie z umiarkowaną lub dużą ilością bieli.
Pręgowane z umiarkowaną lub dużą ilością bieli: biel rozmieszczona równomiernie na całym ciele. Tolerowane są nieliczne plamy pigmentu na skórze.
Płowe z umiarkowaną lub dużą ilością bieli: biel rozmieszczona równomiernie na całym ciele. Tolerowane jest występowanie nielicznych plam pigmentu na skórze. Nos musi być zawsze czarny, niezależnie od koloru szaty, nigdy brązowy lub błękitny. Osobniki całkiem białe, z czarną oprawą oczu i czarnym nosem są dopuszczalne, ale niepożądane ze względu na ryzyko głuchoty.
WYSOKOŚĆ I MASA CIAŁA:
Wysokość w kłębie:
Psy: 27-35 cm
Suki: 24-32 cm
Dopuszczalne jest odchylenie o 1 cm powyżej lub poniżej podanych wymiarów.
Masa ciała:
Psy: 9-14 kg
Suki: 8-13 kg
U osobników typowych dla rasy dopuszczalna jest masa ciała większa o 500g.
WADY:
Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od ich nasilenia oraz wpływu na zdrowie i komfort życia psa.
– Intensywna wyrażone cętkowanie u osobników pręgowanych z białym
– Intensywne cętkowanie u osobników płowo-białych
– Ciemna pręga biegnąca wzdłuż kręgosłupa u osobników płowych
– Białe skarpetki u osobników pręgowanych i płowych
– Jasne pazury
WADY POWAŻNE:
– Przesadnie wyrażony typ rasy
– Kufa zbyt długa lub przesadnie krótka
– Język widoczny przy zamkniętym pysku
– Jasne oczy
– Pozioma linia grzbietu na odcinku od kłębu do lędźwi
– Niedostateczna pigmentacja warg, nosa i powiek, których obwódki nigdy nie mogą być całkowicie pozbawione pigmentu.
– Zgryz cęgowy
WADY DYSKWALIFIKUJACE:
– Agresja lub nadmierna nieśmiałość
– Każdy pies przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości powinien zostać zdyskwalifikowany
– Brak typu: niedostateczne wykształcenie cech charakterystycznych dla rasy, przez co pies odbiega wyglądem od innych przedstawicieli rasy.
– Nozdrza całkowicie zamknięte.
– Skrzywienie lub skręcenie szczęk, powodujące, że język jest stale widoczny.
– Siekacze żuchwy położone za siekaczami szczęki.
– Stale obnażone kły przy zamkniętym pysku.
– Różnobarwne oczy (heterochromia)
– Kolor nosa inny niż czarny
– Uszy nie noszone prosto
– Brak ogona (anuria) lub ogon wrośnięty
– Szczątkowe palce na kończynach tylnych
– Przeprosty w stawach skokowych
– Szata długa, szorstka lub wełnista
– Umaszczenie inne niż podane we wzorcu, a w szczególności czarne, czarne z płowymi znaczeniami (czarne podpalane) oraz wszelkie odcienie rozjaśnionej czerni, zarówno z białymi znaczeniami jak i bez znaczeń.
– Wzrost i masa ciała wykraczające poza granice przewidziane wzorcem.
– Upośledzenie oddychania
– Głuchota.
Uwaga:
– Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.
– Do hodowli mogą być użyte jedynie sprawne fizycznie i zdrowe psy, o budowie typowej dla rasy.

Źródło: http://www.zkwp.pl/zg/wzorce/101.pdf